The Magic Blade (1976)

Tien ya ming yue dao

Režija: Yuen Chor

Koreografija: Tong Gai

Uloge: Ti Lung, Lo Lieh, Ching Li

Sredinom sedamdesetih, Shaw Brothers je počeo produkciju serije filmova baziranih na wuxia novelama Ku Longa koje je uglavnom režirao Yuen Chor. Ovi filmovi su publici ponudili svjež i zanimljiv pristup mačevanju i wuxia temama u post Bruce Leejevoj eri kada je u borilačkom filmu dominirala čista kung fu akcija. U periodu između 1976. do 1980. snimljeno je oko šesnaest filmova prema Longovim novelama, uz napomenu da ovaj broj ne uključuje filmove koji su snimani izvan Shaw Brothers studija kao nezavisne produkcije.

Yuen Chor se pridružio Shaw Brothersima 1971., nakon kratke saradnje sa rivalskim Cathay Studiom, gdje je režirao jedan od njihovih komercijalno najuspješnijih produkcija Cold Blade, sa tada najvećom zvijezdom Cathay studija Melindom Chen u glavnoj ulozi. U filmu Melinda Chen glumi tatarsku princezu lojalnu Yuan dinastiji, koja se prerušava u kinesku heroinu kako bi došla do mape koja sadrži vojne tajne druge strane. Mapa je prepolovljena i u posjedu dva mačevaoca sa zadatkom da je sačuvaju (zvuči poznato). Prvi Chorov film za novi studio je bio, ne toliko zapaženi, Duel for Gold (1971), međutim, već svojim sljedećim projektom Intimate Confessions of a Chinese Courtesan (1972), ozbiljno će skrenuti pažnju na sebe. Radilo se o ljubavnom trileru koji govori o djevojci koja, nakon što je oteta i odvedena u bordel, uspijeva da pobjegne i organizuje osvetu protiv svojih otmičara.

Ovaj film je tematski bio daleko od wuxia akcija po kojima će Chor postati poznat, ali stilski i vizuelno postavio je standard za njegove naredne filmove. Takođe, u filmu su postojali elementi detektivskog zapleta koji su postali ključni dio svih Chorovih wuxia filmova. Killer Clans (1976), bio je prvi film sniman prema noveli Ku Longa, nakon kojeg slijedi The Magic Blade, vjerovatno jedna od najboljih saradnji sa Ti Lungom koji će postati zaštitno lice Chorovih filmova. Ti Lung se kao protagonista pojavio u većini njegovih filmova od kojih su se izdvajali: The Jade Tiger, Clans of Intrigue, The Sentimental Swordsman i Swordsman and Enchantress. The Magic Blade je u startu bio zamišljen kao početak filmske trilogije. Ti Lungov lik iz The Magic Bladea Fu Hung Hsueh, kratko se pojavljuje u  filmu Death Duel iz 1977. godine u kojem glavnu ulogu igra Derek Yee, inače mlađi brat Davida Chianga. U Death Duelu glumi i Lo Lieh, doduše, kao ubica Hang Tan, lik kojeg je tumačio i u Killer Clans. Ovo samo dokazuje koliko je Jianghu univerzum iz novela Ku Longa povezan. Iste godine je snimljen, uslovno rečeno, treći nastavak Pursuit of Vengeance, gdje Ti Lung reprizira istu ulogu.

Ti Lung igra Fu Hung Hsueha, mačevaoca plaćenika koji nosi pončo kao u westernima i posebno izrađen mač sa mehanizmom, do tada neviđenim u ovoj vrsti filmova. Na početku filma prihvata izazov i izlazi na duel Yen Nan Feiu (Lo Lieh), ali tokom duela misteriozni Gospodar Yu pokuša da ih ubije, te se oni udružuju kako bi otkrili ko im radi o glavi. Namjera Yua je da se dokopa čuvenog oružja Peacock strelice, preko kojih bi zavladao Jianghuom i da likvidira sve borce koji bi mogli da dođu u njihov posjed. 

 Yen Nan Fei vs. Fu Hung Hsue

Yen uspijeva da ubjedi Fua da zajedno krenu u Peacock Mansion gdje se nalaze strelice, te pokušaju da ih se domognu prije Yua, što neće biti jednostavno jer je oružje jako dobro čuvano. Strelice su toliko moćne da svako ko dođe na 50 koraka od njih može biti ubijen. Situaciju dodatno komplikuje činjenica da je Yu poslao petoricu ubica na njih, od kojih je svaki sljedeći bolji borac od prethodnog. Ipak, oni stižu u dvorac gdje vlasnik oružja, Fu Chiu (Ching Miao), prije nego što je ubijen od strane Yuovih plaćenika povjerava strelice Fuu na čuvanje, i od tog trenutka za njega počinju problemi. Pošto u Jianghu, svijetu proizašlom iz wuxia novela, postoji pravilo da svako sa kim ukrstite put je potencijalni špijun ili ubica koji iskače kroz prozor, sa drveta ili na neki drugi kreativan način demonstrira svoje prisustvo, Fu Hung Hsueh se odjednom suočava sa gomilom neprijatelja čije namjere nikada nisu onakve kakve prvobitno izgledaju. Jedno od pravila Jianghua da onaj koji je najbliži glavnom junaku po pravilu radi za drugu stranu, i u ovom slučaju nije izuzetak. Nažalost, Yuen Chor se i ne trudi previše da to sakrije, već nam telefonira na samog početku šta nas očekuje izborom Lo Lieha za Ti Lungovog saveznika.

Fu ostaje sam sa Fu Chiuovom kćerkom Yu Cheng (Ching Li), kojoj je obećao zaštitu, i gomilom smrtonosnih strelica koje žele svi. On uspješno izbjegava klopke koje mu postavljaju Yuovi plaćenici, mada, kada je okružen gomilom loših momaka primoran je da koristi strelice. Međutim, Fu je sjajan borac, posebno je snalažljiv sa svojim mačem, pa mu one u većini slučajeva i nisu neophodne. U međuvremenu, Yu Cheng je kidnapovana i Yu traži strelice za otkup. Jedino što preostaje Fu Hung Hsuehu je da krene u potragu u nadi da će spasiti Yu Cheng, što će dovesti do neizbježnog suočavanja sa Yuom.

The Magic Blade je direktna posveta Sergio Leoneu čiji je Fistful of Dollars rimejk Yojimba, baš kao što je dobar dio Yuen Chorovih filmova omaž western i chambara žanru. Fu Hung Hsueh, glavni junak sa pončom je zapravo Eastwoodov Man with No Name, samo što Ti Lung ipak nije toliko harizmatičan kao Clint, a i sa druge strane nije imao tako upečatljivog rivala kao što je to bio pukovnik Mortimer. Za razliku od Leonovog svijeta gdje se sve vrtilo oko novca, ovdje novac ne predstavlja nikakvu vrijednost. Motiv za akciju u Jianghu nisu novac ili materijalna moć, već prestiž kako bi se stekla reputacija najboljeg borca. Jedan od ključnih motiva svakako je i osveta.

Wuxia novele po formi i sadržaju odgovaraju tradicionalnim kineskim pričama gdje se naracija razvijala kroz zhang hui (povezana poglavlja). Poglavlja su sadržavala veliki broj likova koji su pravili saveze i ulazili u sukobe jedni sa drugima. Romantične situacije su se javljale samo nakon sukoba ili kada je heroj dolazio iz drugog klana ili druge provincije. Osvete i borbe za nadmoć između rivalskih klanova su centralne teme ovih novela. Osveta kao pokretač radnje je omogućavala da heroj raste, napreduje (po pravilu nauči neku borilačku vještinu) i dolazi u situaciju suočenja sa protivnicima, gdje bi u duelu ispunio zakletvu i osvetio se (baochou). Jedan od čestih klišea wuxia filmova je i korišćenje raznih oružja, zamki i stupica (kliznih ploča, mreža koje padaju sa drveća, tajnih prolaza…) Zajednički termin za ovu vrstu naprava na kineskom je jiguan, a često su upotrebljivane u kung fu filmovima. Dobra ilustracija za jiguan je Chang Chehov film House of Traps iz 1982.

Majstor za jiguan i stalni saradnik Yuen Chora, Tong Gai, u The Magic Bladeu je nastavio da usavršava svoje gadgete (volio je da se igra oružjem i uvijek je ubacivao nove neobične sprave i oružja u filmove). Njegova akciona koreografija kombinovala je elemente opere i kung fua, sa upotrebom kreativno napravljenog oružja. Ti Lung u filmu nosi posebno izrađeni široki mač sa vrtećim sječivom kao neku vrstu pile, upakovan u specijalno dizajnirane korice. Pod jiguan se mogu podvesti i nadrealni set-pieceovi, uključujući akciju na šahovskoj tabli, ili akciju u šumi u kojoj se Ti Lung bori protiv desetina loših momaka koji formiraju borbenu formaciju piramide. 

Chorovi junaci nisu klasični yanggang borci kao kod Chan Cheha, već romantični mačevaoci koje je sjajno tumačio Ti Lung. Zato su Chorovi filmovi imali mnogo više melodramskih elemenata ili qinga, tj. naglašenih emocija, strasti i tragične ljubavi. Još jedna razlika u odnosu na Cheha je koriščenje ženskih likova. Za razliku od Cheha, koji ih je skoro potpuno izbacio iz svojih filmova, ženski likovi su prisutni u svim Chorovim filmovima, još od Intimate Confessions of a Chinese Courtesan, pa preko cijelog wuxia kruga sa Ku Longom, a u većini slučajeva radilo se o ženama ratnicama, romantičnim interesima glavnih junaka ili zlim zavodnicama. U The Magic Blade imamo Ching Li kao ljubavni interes Ti Lunga, kao i zlu Tien Ni, koja na sve moguće načine pokušava da ga privoli na svoju stranu te tako sruši njegovu reputaciju nepotkupljivog ratnika.

 Mmm...mnogo volem Rh negativnu.

Uz kombinaciju muškog i ženskog principa (yin, yang), Chor se u svojoj estetici igrao i sa gotskim elementima; npr. u Full Moon Scimitaru (1979), pojavljuju se utvare i duhovi. Krajem sedamdesetih, priče o duhovima su bile izuzetno popularne, što je Yuen Chor iskoristio i ugradio ih u svoj wuxia univerzum. Iako je centralna tema većine njegovih filmova intrige među klanovima, u njima postoje i fantastični elementi kao što je to bio slučaj u filmu The Web of Death (1977), gdje osim upotrebe neobičnog oružja, postoje objekti poput magične lampe iz kojih izlaze džinovski pauci koji pletu smrtonosne mreže itd. Međutim, kompletna scenografija iz filma u film se nije mijenjala, uz činjenicu da se Chor nije odricao glavnih glumaca, često ni sporednih, pa se ponekad stiče utisak flešbeka na jedan te isti film.

The Magic Blade je u vizuelnom smislu mješavina uticaja američkih i spaghetti westerna i japanskih chambara filmova. Atmosfera je mračnija u odnosu na ostale Chorove filmove, mnogo je više nasilja i krvi (uticaj chambare), plus detektivski dio priče (obavezan dio wuxia novela) nije previše razvodnjen i radnju mogu pratiti i oni koji nemaju iskustvo sa ovakvom vrstom filmova. Sve borbe se dešavaju na setovima Shaw Brothers studija (osim jedne koja je snimana u šumi), što je bio standard za SB. Pošto se radi o Yuen Chorovom filmu, ne moram da napominjem da su scenografija i kostimi prva liga. 

Direktan uticaj Japana je očigledan i u načinu kako je orkestrirana akcija. Iako borbe u wuxia filmovima traju relativno dugo i ponekad djeluju razvučeno, bar u odnosu na japanske chambare, ovdje to nije tako. Borbe su kratke, krvave i završavaju se u par poteza. Fu Hung Hsueh, uz pomoć svog sječiva, brzo eliminiše protivnike. Čak i završni duel u filmu, koji po pravilu traje duže od ostalih borbi i ima svoju uobičajenu dinamiku, završava se vrlo brzo. Što se tiče uticaja westerna, izgleda kao da je Tong Gai želio borbe mačevima na način kako bi to uradio Leone da je imao priliku da snimi wuxia film. Borbe su snimane iz srednjeg i krupnog plana, sa jako puno rezova i zumiranja. Uglovi iz kojih je snimana akcija, pokreti kamere i brzi rezovi su stvarali iluziju mnogo intenzivnije borbe nego što je bila. Zaista, akcija je izgledala mnogo dinamičnija nego u Chorovim prethodnim filmovima. The Magic Blade je ne samo akcijom već kompletnim vizuelnim utiskom izgledao mnogo modernije od vremena kada je nastao.

Zato nije slučajno što se na The Magic Blade, kao i kompletan Yuen Chorov filmski krug baziran na Ku Longovim novelama, naslonio novi talas mladih hongkonških filmadžija koji su svi redom za svoje debitantske filmove odabrali wuxia teme. Trend je započeo Tsui Hark sa The Butterfly Murders (1979), zatim Johnnie To sa The Enigmatic Case (1980) i na kraju Patrick Tam, u saradnji sa Chin Siu Tungom, sa filmom The Sword (1980).
 

Dakle, ako volite Yuan Chora, ako volite Ti Lunga i ako ste za 90 minuta kvalitetne akcije u stilu kasnog Shaw Brothersa, ovo je film za vas.

IVL izdanje filma je remasterovano (srećom, kao i većina SB izdanja) od strane Celestial Pictures i izgleda sjajno. Iskrena preporuka za sve fanove wuxia akcije.

Master of the Flying Guillotine (1975)

Du bi quan wang da po xue di zi

Režija: Wang Yu

Koreografija: Lau Kar Laung

Uloge: Wang Yu, Kam Kong

Giljotine su zbog načina na koji funkcionišu, vizuelnog izgleda, uopšte šok efekta nakon njihovog dejstva, tj. dekapitacije, postale jedno od omiljenih oružja fanova kung fu filma. 

Iako su se razne verzije sprava, koje su više ili manje ličile na giljotinu, mogle vidjeti u ranijim hongkonškim borilačkim filmovima, giljotina se prvi put kao takva pojavljuje u filmu The Flying Guillotine (1975), u režiji Ho Meng Hua. U ovoj Shaw Brothers produkciji Imperator Qinga ovlašćuje glavnog oficira Ku Fenga da napravi oružje koje će biti najefikasnije u likvidaciji Ming pobunjenika. Feng pravi giljotinu i obučava grupu boraca, među kojima i mladog Ma Tanga (Chen Kuan Tai), da pomoću nje vrše atentante na pobunjenike. 

Run Run Shaw nije previše vjerovao u projekat, pa ga je pustio u svega par odabranih bioskopa u isto vrijeme sa Chang Chehovim All Man are Brothers. Međutim, u samo par nedelja film je zaradio više od mnogo skuplje Chehove produkcije, postao hit, i fascinacija giljotinama je počela. 

 Chen Kuan Tai

Mada je pokušana da se pronađe istorijska veza sa “tajnim oružjem” Dinastije Qing, i da se giljotina proglasi autentičnom, istorijski izvori za tako nešto ne postoje. Ko je dizajnirao giljotinu, (na kantonskom naziv za giljotinu je huet dik ji, što bi u engleskom prevodu bilo blood dripper) ostalo je nepoznato. Vjerovatno se radilo o reditelju Ho Meng Huu ili akcionom koreografu Simon Chui Yee Angu, koji su radili na originalnom filmu. Bez obzira na sve, njen izgled je bio zaista zastrašujući. Sa metalnim pokrovom (najčešće crvene boje, mada je bilo i crnih varijanti), pokretnim noževima koji su rotirali oko cilindra i lancem koji je povlačio mehanizam kada cilindar padne na glavu nesrećnika, giljotina je izgledala kao savršeno oružje. 

Nakon uspjeha The Flying Guillotine, vrlo brzo su se pojavile kopije. Jedna od prvih je bio film Dynasty, koji je ostao poznat i kao prvi pokušaj da se napravi 3D kung fu film. U njemu Delon Tan baca nešto što podsjeća na giljotinu, iako je sprava mnogo više ličila na džinovski krst. Dynasty je bio daleko od kvaliteta Shaw Brothers produkcija, doduše, oružje je izgledalo sasvim pristojno, a 3D je samo pojačavao utisak.  

Iste godine je izašao Master of the Flying Guillotine (1975), u režiji i glavnoj ulozi Jimmy Wang Yua. Naslov filma za zapadno tržište je bio The One Armed Boxer vs. the Flying Guillotine, dakle sudar jednorukog boksera, jednog od najpoznatijih kung fu heroja sedamdesetih, protiv vrućeg oružja. Shaw Brothersi nisu sjedili skrštenih ruku, pa su brže bolje izbacili The Dragon Missile (1976), opet u režiji Ho Meng Hua. Film je bio u sličnom stilu kao i prethodni, u ovom slučaju Lo Lieh (u jednoj od rijethih uloga pozitivca) letećom giljotinom se bori protiv loših momaka. Očigledan je bio napredak u dizajnu giljotine, koju je ovaj put kreirao stručnjak za oružje iz Shaw Brothers studija Tong Gai.

U Shaolin Kung Fu Mystagogue (1976), pojavljuje se varijanta giljotina koju junaci filma zovu Krvave Ptice. One nisu centar priče, pa je moguće da ih je reditelj ubacio samo zbog popularnosti oružja u tom trenutku. Jedan od najpoznatijih filmova sa giljotinama u tom periodu je bio The Fatal Flying Gillotines (1977), tajvanska produkcija u režiji  Raymond Liua, u kojoj negativac (Chan Sing) koristi dvije giljotine u isto vrijeme. Giljotine su izgledale prilično nerealno, veće bar za duplo od originalnih i daleko od kreativnog dizajna Shaw Brothersa. Film je bio zamišljen kao prikvl Master of the Flying Guillotine; priča prati majstora giljotine Fung Sheng Wu Chia kao mladog monaha koji izdaje svoje prijatelja i krade giljotinu, koja zatim pada u ruke Chan Shinga. U filmu se još pojavljuju Carter Wong i Stephen Tung Wai.

U jeku popularnosti giljotina, sljedeći u nizu pojavljuje se Zatoichi vs Flying Guillotine, film koji je zapravo bio prepakovani The Blind Swordman's Revenge iz 1972. godine, sa očiglednim ciljem da zaradi na trendu giljotina. Ideja je vjerovatno bila da, ako postoji One-Armed Boxer protiv giljotina, zašto ne bi postojao film sa još jednim kultnim likom-Zatoichijem. U ovoj siromašnoj tajvanskoj produkciji Zatoichija je igrao Shinataro Katsu, dok se u ostalim ulogama između ostalih pojavljuje Cheng Tao. Giljotina u filmu je izgledala kao loša imitacija iste iz The Flying Guillotine, uvijena u crvenu krpu za zubčanicima na ivicama.

Sljedeći film u kojem je giljotine nosilac radnje je bio Flying Guillotine 2 (1977), nastavak The Flying Guillotine u Shaw Brothers produkciji. Planiran kao potpuno nov film, u originalu se zvao Palace Carnage, o grupi pobunjenika koji pokušavaju da zbace Dinastiju Qhing. Međutim, iako sa mnogo većim budžetom od prethodnog, film je prošao kroz niz problema u produkciji. Iskusni reditelj Cheng Kang (otac Ching Siu Tunga) je vrlo brzo zamijenjen, a na njegovo mjesto doveden je Hua Shan u namjeri da se film obogati sa što više akcije. Chen Kuan Tai, koji je trebao da reprizira ulogu Ma Tenga, usred snimanja je iznenada napustio Shaw Brothers. Kao zamjena je uskočio Ti Lung, a Shih Szu je postala prva žena koja je na velikom platnu bacala giljotine. Iako na kraju film nije ispao najkoherentniji, isporučio je sasvim dovoljno akcije za ljubitelje giljotina. Očigledni su bili pokušaji da se popravi izgled oružja, kako na vizuelnom planu tako i kad je u pitanju njegova efikasnost.

U isto vrijeme, doduše sa skromnijim budžetom, Shaw Brothers je producirao The Vengeful Beauty (1977) u režiji veterana filmova sa giljotinama Ho Meng Hua, a po scenariju Sze To Ona. Sze To On je bio jedan od najkreativnijih scenarsta ne samo posljednjeg perioda SB studija već uopšte borilačkog filma, odgovoran za naslove kao što su bili Warriors Two, Killer Constable, Clan Feuds…The Vengeful Beauty je po svemu mogao biti bolji od oficijelnog nastavka The Flying Guillotine 2. Naslovnu ulogu, trudnu udovicu Ming pobunjenika u potrazi za osvetom, igrala je Chan Ping (po ugledu na Shih Szu iz Flying Guillotine 2). Iako je postojala koherentna priča i nekoliko zanimljivih plot tvistova, ne može se sakriti činjenica da je film sklepan na brzinu. Navodno je snimljen za svega dvije nedelje, a efekti sa giljotinama su uglavnom reciklirani iz originala. The Vengeful Beauty je bio i posljednji Ho Meng Huov film sa giljotinama.

Ho Meng Hua se tokom karijere oprobao u mnogim žanrovima, od kung fua i wuxia filmova do horora i eksploatacija, te je uz Sun Chunga i Huei Cheh Hunga vjerovatno bio jedna od najzanimljivijih rediteljskih pojava u Shaw Brothersu. Teško je reći koji je period njegove karijere najuspješniji; da li rani kada obrađuje klasične novele poput Journey to the West, Princess Iron Fan, The Cave of Silken Web, ili uslovno rečeno srednji dio karijere, kad snima wuxia filmove sa tada najvećom zvijezdom studija Chen Pei Pei (The Jade Raksha, Lady Of Steele), ili posljedni i svakako najkomercijalniji, kada se okreće hororu i eksploataciji u filmovima Black Magic, Oily Maniac i The Mighty Peking Man. Tokom duge karijere u kojoj je do kraja ostao vjeran Shaw Brothersu, snimio je nekoliko vrlo zapaženih kung fu filmova među kojima se izdvajao The Flying Guillotine (1975).

Jedan od posljednjih filmova zlatnog doba sa giljotinama bio je The Deadly Silver Spear, još jedna nezavisna produkcija iz 1977. godine. Ovo je bio posljednji film sa giljotinama iza kojeg je stajao kreativni tim Jimmy Wang Yu i Lau Kar Wing (Wang Yu kao glavni glumac,Wing zadužen za koreografiju), vjerovatno i najlošiji. Minimalni budžet se odrazio na izgled giljotina, tako da sprava koju koristi slijepi Chang Yi  liči na loše napravljen metalni šešir.

Leteću giljotinu je preuzeo i Barry Prima u indonežanskoj produkciji The Devil's Sword (1984), a u Hong Kong se ponovo vraća tek 1993. za potrebe filma Heroic Trio Johnnie Toa, u kojem Anthony Wong koristi giljotinu kao svoj izbor oružja.

Ipak, najpopularniji među svim ovim filmovima je bio i ostao Master of the Flying Guillotine iz 1975. godine, iza kojeg je stajao Jimmy Wang Yu u trostrukoj ulozi reditelja, scenariste i glavnog glumca.

Zanimljivo je da Master of the Flying Guillotine nastavlja priču prethodno započetu u The Flying Guillotine, iako se formalno radilo o nastavku Wang Yuovog filma One-Armed Boxer (1974). Imperator Qinga, Yong Zheng, uspostavlja specijalnu jedinicu koja savladava tehnike giljotine kako bi pomoću nje vršila atentate na Ming pobunjenike. Mnogo godina kasnije, slijepi Fung Sheng Wu Chi (Kam Kong), kao posljednji majstor leteće giljotine, živi izolovano u planinama i još uvijek vješto barata giljotinom. Kada dobije vijest da je Yu Tieh Lun (Jimmy Wang Yu) ubio njegove učenike Chow Lunga i Chow Fua (njihovo ubistvo je prikazano kroz flešbek sekvence iz One-Armed Boxera), spali kuću u kojoj je živio, maskira se u monaha i kreće u osvetu. 

Sve što zna o Yu Tieh Lunu je da je majstor borilačkih vještina i da ima jednu ruku, tako da kreće sa namjerom da likvidira sve borce koji imaju jednu ruku, a takvih je mnogo. Dolazi u grad i već u gostionici nailazi na jednog jednorukog borca kojem giljotinom odrubljuje glavu. Fung Shengova giljotina izgleda kao unaprijeđena verzija iz filma Zatoichi vs Flying Guillotine – sa crvenim pokrovom i rotirajućim noževima oko cilindra ne izgleda praktično, ali je više nego efikasna i mnogo brža od prethodnih. 

                                                      Pokisla mi glooova!

Za to vrijeme Yu Tieh Lun živi povučeno i vodi svoju kung fu školu, gdje studentima demonstrira razne tehnike, između ostalog i hodanje po zidu. Vođa Eagle Claw škole borilačkih vještina (Lung Kun Yee) organizuje turnir na koji poziva i Yu Tieh Luna. On prvo odbija poziv, ali na insistiranje svojih studenata pristaje da se pojavi samo kao posmatrač. Na turnir se prijavljuju svi najbolji borci Azije, što je prilika da vidimo potpuno različite stilove i oružja u direktnim duelima.

U prvoj borbi Lau Kar Wing (jedan od koreografa u filmu) sa three section staffom prilično lako izlazi na kraj sa borcem koji ima običnu motku. Majstor mača Wang Jiang (Jack Lung Sai Ga) se bori protiv japanskog borca predstavljenog kao ‘Wins Without A Knife’ Yakuma (Lung Fei). Japanac svoj nadimak ne opravdava jer dobija meč koristeći upravo sakriveni mač. Kung fu borac (Hau Pak Wai) dobija duel sa malim mongolskim rvačem (Ho Wai Hung). Još jedan predstavnik kineskih borilačkih vještina ‘Daredevil’ Lee San (Sun Jung Chi) se bori sa ‘Iron Coat’ Niu Szeom (Chai Hau Keung). Daredevil, iako ozbiljno provrijeđen, dobija duel tako što protivniku vadi oči. 

Kćerka organizatora turnira Shao Tieh (Doris Lung) sa svojim stilom Orlova Pesnica ima duel sa borcem koji praktikuje majmunski stil (Wang Tai Lang). Shao Tieh pobjeđuje na komičan način tako što majmunčetu skida gaće. Javanski stručnjak za noževe (Ma Chin Ku) se bori  protiv majstora konopca (Chin Lunga) na čunjevima ispod kojih su noževi. Iako je insistirao na borbi u ovim uslovima, Javanac gubi meč. Još jedan stručnjak za noževe (Wong Lik), je dobio protivnika u liku joga majstora iz Indije Tro La Senga (Wang Wing Sheng). Indijski jogi ima ruke koje može da ispruži u nedogled (nevjerovatno podsjeća na Dhalsima iz igre Street Fighter), a i solidno vlada borilačkim vještinama. Sposobnost Indijca da razvlači ekstremitete će mu donijeti pobjedu. Majstor stila Tigra i Čaplje se nameračio na borca iz Tajlanda Nai Menua (Sham Tsin Po), koji sve borbe započinje ceremonijalnim plesom. Iako se na početku muči, Tai borac na kraju pobjeđuje. 

 Yeeah!

Jednoruki majstor (Hsieh Hsing), dobija duel sa majstorom bogomoljke (Sham Chin Bo), ali njegova proslava će biti kratkog daha. Na turnir odjednom upada Fung Sheng, baca giljotinu i siječe glavu pobjednika. Kada se umiješa Wu Chang Sang,  i on ostaje bez glave, a njegova kćerka biva kidnapovana od strane Fungovih pomagača. Fung Sheng, osim što ima sjajan sluh pomoću kojeg se orjentiše i baca giljotinu, u stanju je da okrene vrat za 360 stepeni, što nema neku posebnu funkciju, ali izgleda ubjedljivo. Yu Tien Lun na vrijeme napušta turnir, pa Fung kreće potragu za njim uz pomoć tri saučesnika: tajlandskog borca, japanskog majstora noževa i jogija. Njihova povezanost sa Fung Shengom nije objašnjena, ali tražiti logiku u zapletu ili motivaciju u likovima kung fu filmova je pretjerano. Yu Tien Lun shvata da bi ih pobjedio mora da ih savlada po svojim pravilima, na svom terenu, i jednog po jednog navlači u zamku.

Pošto je radnja većine filmova o giljotinama povezana, slobodno možemo govoriti o Flying Guillotines univerzumu, u kojem bi The Flying Guillotine bio početak serijala, a Master of the Flying Guillotine kraj. Ove godine bi se trebao pojaviti rimejk The Flying Guillotine u režiji Andrew Laua, koji je već najavio da će se djelimično držati originalne priče i biće jako zanimljivo vidjeti na koju stranu će otići sa zapletom.

Wang Yu je samo u period od 1970. do 1976. režirao devet filmova, od kojih je većina imala veze sa jednorukim borcima. Nakon trenutne slave sa The One-Armed Swordsman, okušao se prvi put kao reditelj filmom The Chinese Boxer (1970), jednim od prvih filmova u Shaw Brothers produkciji koji je umjesto mačevanja ponudio realni kung fu. Wang Yu je, izgleda, pred samu pojavu Bruce Leeja anticipirao trend i bio željan da sam režira ozbiljne borilačke filmove. Prije debitanske režije u Shaw Brothersu, radio je uglavnom wuxia naslove pod rediteljskom palicom Chang Cheha. Tada nastaje i nastavak njegovog najuspješnijeg filma Return of the One-Armed Swordsman. Sljedeće godine, vraća se starim temema u Zatoichi Meets the One-Armed Swordsman, 22. dijelu priče o slijepom samuraju, a iste godine je sa Pan Leiem ko-režirao (Wang je bio zadužen za akcione sekvence) The Sword (1972), koji je bio njegova prva produkcija izvan Shaw Brothersa. 

Ohrabren komercijalnim uspjehom The Chinese Boxera i nakon što je shvatio da može sam da režira, zakačio se sa Shaw Brothersima (konkretno Run Run Shawom), izašao iz ugovora i preselio na Tajvan, gdje je 1972. za rivalsku kuću Golden Harvest snimio film The One-Armed Boxer. Kuću uslovno, jer je Golden Harvest u svojim prvim godinama više ličio na garažu u odnosu na uslove koji su tada postojali u Shaw Brothersu. U The One-Armed Boxer Wang Yu je preuzeo motive svoja dva najuspješnija filma, The Chinese Boxera i jednorukog mačevaoca iz Chehovih filmova. Sljedeće godine snima Dragon Squad, na čijem setu upoznaje Kam Konga, sa kojim će sarađivati u Master of the Flying Guillotine. Kong je iza sebe imao niz uloga negativaca, a svojim izgledom i konstitucijom, bio je idealan za ulogu majstora giljotine. To je period ogromne popularnosti Bruce Leeja, dok u isto vrijeme Shaw Brothers kao zamjenu za Yua promovišu nove zvijezde u liku Ti Lunga i David Chianga, pa Wang Yu polako izlazi iz fokusa. 

 

U međuvremenu pokušava da oživi lik jednorukog mačevaoca u New One-Armed Swordsmanu (1976), gdje mu je partner njegov nasljednik u SB David Chiang. Film je sniman sedam godina nakon originala, pa Jimmy je imao dovoljno vremena da se uklopi u nove trendove te dobro sagleda sve najbolje i najgore od tajvanske produkcije tog vremena, ali ipak nije odustajao od eksploatacije jednorukih boraca. Iste godine snima film One-Armed Swordsman Against Nine Killers, a sljedeće je opet hendikepiran u filmu One-Arm Chivalry Against One-Arm Chivalry. Svi ovi filmovi su imali mlak prijem kod publike, a Wang Yu je sebe uporno typecastovao kao jednorukog junaka, što mu nije previše pomoglo na blagajnama. Zapravo, jedini komercijalno uspješan film iz tog perioda je bio upravo Master Of The Flying Guillotine.

Bez obzira na sve, Wang Yu se pokazao kao mnogo bolji reditelj nego što je bio glumac. Dobro je iskoristio limitirani budžet koji je imao (kao i svoje limitirane sposobnostiu u borilačkim vještinama) s obzirom na dosta siromašnu tajvansku produkciju. U visoko stilizovanim Chang Chehovim filmovima nedostatak atletskih sposobnosti su kompenzovale trapoline i žice, međutim, srećna okolnost je što je glavni koreograf u Master of the Flying Guillotine bio Lau Kar Leung, koji je uspio koliko-toliko da prikrije Jimmyeve nedostatke. Ipak, koliko god se Leung trudio oko njega, očigledno da Wang Yu nije bio u stanju da se bori. Njegovi pokreti su jako spori i nekordinisani, i iako je gimmick sa jednom rukom jedno vrijeme izgledao simpatično, vremenom je postajao repetitivan i dosadan. Razlog Leungovog ubacivanja jednog cijelog borilačkog turnira u film je, vjerovatno, da bi nas poštedio Jimmyevih borbi.

Lau Kar Leung je uspio da niz fantastičnih elemenata i bućkuriš različitih tehnika, uravnoteži u pristojnu akciju, i da joj svoj prepoznatljiv potpis. Ovdje nemamo vrhunski orkestriranu akciju kao u njegovim najboljim danima iz Shaw Brothersa, ali kada počne turnir, očigledno je da iza borbi stoji ozbiljan koreograf. Razlike u tehnikama su vidljive i za one koji o njima ne znaju ništa, a borbe su vrlo krvave i brutalne, po čemu liče na Chang Chehovu Heroic Bloodshed fazu, izuzev drečave krvi koje ovdje, srećom, nema. U završnoj borbi, trampoline i žice su korišćene minimalno, i to samo onda kada je trebalo naglasiti razliku u stilovima Yu Tieh Luna i Fung Shenga.

Zanimljivo je da su verzije i “verzije” Master of the Flying Guillotine prikazivane na američkoj televiziji od čuvenog Kung Fu Teatra pa do jutarnjih termina nedeljom nemilosrdno cenzurisane, tako da neke od verzija traju svega 60 minuta. Film svakako jeste krvav, dekapitacije propraćene loptanjem krvi kao takve moraju biti, ali za današnje standarde ništa posebno ili previše šokantno.

Od svih oružja koja su se koristila u zlatnom dobu kung fu filma, giljotina je po čuvenju ali i po efikasnosti, svakako bila najpoznatija i najatraktivnija. Privlačnost giljotine je bila i u činjenici što je u pravim rukama postajala najsavršenije oružje za ubijanje, dok u pogrešnim potpuno neupotrebljiva, ili vrlo opasna za njenog vlasnika. Nažalost, većina  filmova koji su tretirali ovu temu su uglavnom bili ispod nivoa oružja kojim su se bavili. Činjenicu da su mnogi od njih postali kult i van okvira žanra, mogu zahvaliti isključivo maloj smrtonosnoj spravici iza koje su ostajale odrubljenje glave i hektolitri krvi.